Ted Oberg, een van de weinige gitaarhelden in de blues die ons land rijk is, maakt een opmerkelijke comeback met de cd ‘Blues As Blues Can Get’ van de naar hem vernoemde band OBERG. Het laatste album waaraan Ted Oberg zijn medewerking verleende dateert namelijk van maar liefst 33 jaar geleden, te weten de elpee ‘Blue Breeze’ (1976) van Livin’ Blues. Met deze legendarische Haagse bluesformatie, waarvan hij de oprichter en met zijn herkenbare gitaarspel de smaakmaker was, scoorde Ted Oberg grote (inter)nationale hits als ‘Wang Dang Doodle’, ‘L.B. Boogie’ en ‘Shylina’.
De sound van de groep OBERG is, anders dan die van Livin’ Blues, voor een groot deel gebaseerd op het zogeheten ‘twin guitar’ concept waarmee bands als The Allman Brothers en Thin Lizzy geschiedenis schreven. Dit naar Nederlandse begrippen unieke gitaartandem vormt Ted Oberg op het podium met Mick Hup, hét grote bluestalent dat ooit als achttienjarige door bassist Noel Redding van The Jimi Hendrix Experience werd bestempeld als een van indrukwekkendste gitaristen die hij sinds zijn hoogtijdagen had gezien en gehoord. Een sterke troef van OBERG is verder de charismatische zangeres Liane Hoogeveen. Deze betrekkelijke nieuwkomer in het genre mag zich met haar met blues doordrenkte rockstem tot een van de grote vocale talenten van ons land rekenen. Ook Mick Hup, gitaar en zang, draagt zijn steentje bij aan de sound van OBERG. De geroutineerde ritmesectie van OBERG bestaat uit bassist Nico Heilijgers, die werkzaam was met voormalig Rolling Stones-gitarist Mick Taylor en bluesveteranen als Roscoe Chenier en Smokey Wilson, en drummer Paul Damen, die internationale namen als Phil Collins, Melissa Etheridge, Lionel Richie, The Tramps
en Eddy Floyd heeft begeleid. Zie verder: ‘www.obergblues.nl’ (foto Cristel Brouwer)
Bekijk meer concertagenda
In de improvisaties van stemkunstenares Greetje Bijma weerklinkt dikwijls een glimp van Afrika. Zoumana Diarra, een maand eerder ook al in Edam te gast met het supergitaartrio van Jan Kuiper, kent alle roots van die Afrikaanse muziek en zoekt voortdurend de aansluiting met juist die Westerse muziek, zonder zijn roots te verloochenen.. De twee top-improvisatoren vertolken onder andere composities van Zoumana Diarra, inspireren elkaar vanuit hun eigen roots en gaan ook gezamenlijk op ontdekkingsreis door minder vanzelfsprekend muzikaal terrein.
Rein de Graaff mag met recht een reizende ambassadeur van de Amerikaanse en Canadese jazzsaxofonisten genoemd worden. Tal van grootheden bracht hij naar Nederland en in de meeste gevallen ook naar Edam. Dit keer zorgt de Groningse pianist voor de Canadees Grant Stuart (1971) Grant Stuart is een echte hard bopper en swinger op tenorsax. Geboren in Toronto waren het legendarische helden als Parker en vooral Buddy Tate en Wardell Gray die hem inspireerdden. De grote doorbraak kwam toen hij de koffers pakte en de muzikale strijd aanging in New York. Daar vond hij ook emplooi in diverse bigbands en small combos. Maar het ruige en vaak ook lyrische spel van zijn grote voorbeelden is hij altijd trouw gebleven. Naast de invloeden van Lester Youg en Coleman Hawkins. enhelden als Rollins en Coltrane. Grant Stuart is niet de enige gast van het trio. Ook gitarist Jesse van Ruller komt voor het voetlicht. Daarmee die jaren zeventig combinatie van sax piano en gitaar plus bas en drum, weer in de herinnering roepend. Rein’s trio bestaat de leider op piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke op drums.